Image

Οικονομική κρίση, τρομοκρατικές ενέργειες, πόλεμοι, φυσικές καταστροφές… κάποια από τα θέματα που σχεδόν καθημερινά απασχολούν τις ειδήσεις αλλά και τις συζητήσεις των μεγάλων.

Τα παιδιά έχουν μάτια και αυτιά παντού. Όσο και να προσπαθήσουμε να τα αφήσουμε έξω από τα δυσάρεστα γεγονότα, έρχονται σε επαφή με αυτά. Έτσι, οι ειδήσεις που βλέπει ο μπαμπάς και η μαμά το βράδυ, μια εφημερίδα κρεμασμένη στο περίπτερο, οι συζητήσεις των μεγάλων αλλά και τα λόγια των άλλων παιδιών στο σχολείο ή στο πάρκο φέρνουν τα παιδιά σε επαφή με την επικαιρότητα. Λέξεις και όροι άγνωστοι που συχνά τους προκαλούν άγχος και μια αίσθηση απειλής.  

 

Τα παιδιά προσχολικής ηλικίας έχουν την τάση να  μπερδεύουν την φαντασία με την πραγματικότητα και να δημιουργούν τα δικά τους σενάρια. Οφείλουμε να μιλήσουμε στο παιδί μας και να του εξηγήσουμε τα γεγονότα με απλό και κατανοητό τρόπο ώστε να το καθησυχάσουμε.

 

Τι κάνουμε λοιπόν όταν δεχτούμε μια ερώτηση για κάποιο γεγονός τέτοιου είδους:

 

  • Μαθαίνουμε τι γνωρίζει το παιδί.
  • Κάνουμε συμπληρωματικές ερωτήσεις ώστε να διερευνήσουμε καλύτερα τα πιθανά σενάρια που το παιδί έχει δημιουργήσει αλλά και τα συναισθήματα του. 
  • Περιγράφουμε το γεγονός χωρίς περιττές λεπτομέρειες.
  • Καθησυχάζουμε το παιδί (π.χ. Μπορούμε να κάνουμε κάποια πράγματα για να προστατευτούμε από το σεισμό).
  • Επικεντρωνόμαστε στο θετικό και αισιόδοξο καθώς και στη βοήθεια που οι άνθρωποι προσφέρουν (π.χ. διασώστες, εθελοντές, αποστολές φαρμάκων-τροφίμων)
  • Δίνουμε χώρο και χρόνο στο παιδί ώστε να εκφράσει τις ανησυχίες και τους φόβους του.

 

Τέλος, ας μην ξεχνάμε πως δεν είναι κακό να δίνουμε χρόνο στον εαυτό μας να σκεφτεί,  εάν δεν ξέρουμε πως να χειριστούμε μία κατάσταση και μια δύσκολη ερώτηση ενός μικρού παιδιού.

 

Κωνσταντίνου Γεωργία

Νηπιαγωγός, Νηπιακού Τμήματος Βρεφονηπιακού Σταθμού “αστεράκια”

 

Πηγές

Χατζηχρήστου, Χ. (Επιμ.) (2011). Κοινωνική και Συναισθηματική Αγωγή στο Σχολείο. Αθήνα: τυπωθήτω.

Πληροφορίες από το διαδίκτυο.