Παιδαγωγικά θέματα

Image

                  Η χρυσή τομή ανάμεσα στην αυταρχική τιμωρία και την ανεξέλεγκτη επιτρεπτικότητα.
Ανάμεσα στην αυταρχική τιμωρία και την ανεξέλεγκτη επιτρεπτικότητα, υπάρχει και μία εναλλακτική λύση που είναι η λεγόμενη ΘΕΤΙΚΗ ΠΕΙΘΑΡΧΙΑ. Η πειθαρχία αυτή λαμβάνει υπόψη τη συναισθηματική ζωή του παιδιού ,την καθημερινότητά του  καθώς και τους στόχους και τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει στα διάφορα στάδια της ανάπτυξής του.
Όταν λέμε πειθαρχία εννοούμε την θέσπιση ορίων, σε αντίθεση με ορισμένους που θεωρούν ότι πειθαρχία είναι συνώνυμη με τις λέξεις τιμωρία και καταπίεση.

Με ποιον τρόπο θέτουμε τα όρια; Πως λέμε «όχι»;

  •    Λαμβάνουμε υπόψη την ηλικία του παιδιού. Ό, τι ισχύει για ένα πολύ μικρό παιδί δεν είναι δυνατόν να επιβάλλεται σ’ έναν έφηβο.
  •     Εξηγούμε πάντοτε το «γιατί». Δεν έχει νόημα να λέμε σ” ένα παιδί τι μπορεί και τι δεν μπορεί να κάνει αν δεν του εξηγούμε πρώτα τους λόγους. Έτσι, μπορούμε να λέμε ότι «είναι καλό να κάνεις ή δεν πρέπει…. γιατί…» και όχι «μην κάνεις αυτό ή εκείνο γιατί το λέω εγώ ή γιατί δεν μου αρέσει».
  •     Είμαστε συνεπείς στην τήρηση των κανόνων που υιοθετούμε (δεν λέμε ναι τη μια φορά και όχι την άλλη). Αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να είμαστε άκαμπτοι. Έτσι, αφήνουμε χώρο στο παιδί να εκφραστεί, να αμφισβητήσει.

Image


Στις ελληνικές οικογένειες είναι σήμερα αυτονόητη η συμμετοχή των παππούδων στην ανατροφή των παιδιών. Και μάλιστα όσο πιο απαιτητική γίνεται η ζωή για τα νέα ζευγάρια τόσο περισσότερο αναλαμβάνει δράση η μεγαλύτερη γενιά. Αυτό πολλές φορές φέρνει συγκρούσεις ανάμεσα στις δύο γενιές, έχοντας όμως ανάμεσά τους τα παιδιά. Ξεκινά μια μάχη ανάμεσα στη νέα γνώση και στην εμπειρία των πολλών χρόνων.
Η μάχη αυτή όμως δεν ωφελεί. Αυτό που θα πρέπει να θυμούνται πάντοτε τόσο οι γονείς όσο και οι παππούδες είναι ότι  τα παιδιά είναι  πρώτα απ’ όλα ευθύνη των γονιών τους. Εκείνοι αποφασίζουν να τα φέρουν στον κόσμο και οφείλουν να έχουν σταθμίσει όλες τις παραμέτρους, στο ανθρώπινο δυνατό μέτρο βέβαια, που σχετίζονται με το μεγάλωμα των παιδιών τους. Τα παιδιά δεν είναι πρωταρχική ευθύνη του παππού και της γιαγιάς των οποίων η συμβολή στο μεγάλωμά των εγγονιών τους είναι προαιρετική και όχι υποχρεωτική.
Οι θετικές επιδράσεις μιας μεγάλης οικογένειας στην οποία συμμετέχουν άτομα από τρείς ή και τέσσερις καμιά φορά γενιές έχουν υποστηριχτεί από πολλές μελέτες, ανθρωπολογικές και ψυχολογικές, εφόσον βέβαια οι σχέσεις μεταξύ των μελών της οικογένειας είναι ομαλές και αλληλοσυμπληρωματικές.  Έτσι λοιπόν τα παιδιά :